ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ-ΕΠΑΝΑΛΗΠΤΙΚΟ ΚΟΥΙΖ

 

[Ψαριανός]: Απ' όλα τ' άστρα τ' ουρανού ένα είναι που σου μοιάζει ένα που βγαίνει το πουρνό όταν γλυκοχαράζει.

 [Νταντωνάκη]: Κυπαρισσάκι μου ψηλό, ποια βρύση σε ποτίζει, που στέκεις πάντα δροσερό, κι ανθείς και λουλουδίζεις.

 [μαζί]: Να 'χα το σύννεφ' άλογο και τ' άστρι χαλινάρι το φεγγαράκι της αυγής να 'ρχόμουν κάθε βράδυ. Αν μ' αγαπάς κι είν' όνειρο, ποτέ να μην ξυπνήσω γιατί με την αγάπη σου ποθώ να ξεψυχήσω. [Ψαριανός]: Της θάλασσας τα κύματα τρέχω και δεν τρομάζω κι όταν σε συλλογίζομαι, τρέμω κι αναστενάζω.

 [Νταντωνάκη]: Τι να σου πω; Τι να μου πεις; Εσύ καλά γνωρίζεις και την ψυχή και την καρδιά εσύ μου την ορίζεις.

 [μαζί]: Να 'χα το σύννεφ' άλογο και τ' άστρι χαλινάρι το φεγγαράκι της αυγής να 'ρχόμουν κάθε βράδυ. Αν μ' αγαπάς κι είν' όνειρο, ποτέ να μην ξυπνήσω γιατί με την αγάπη σου ποθώ να ξεψυχήσω. [Ψαριανός]: Εγώ είμ' εκείνο το πουλί που στη φωτιά σιμώνω, καίγομαι, στάχτη γίνουμαι και πάλι ξανανιώνω.

 [Νταντωνάκη]: Σαν είν' η αγάπη μπιστική, παλιώνει, μηδέ λιώνει ανθεί και δένει στην καρδιά και ξανακαινουργώνει. 

 [μαζί]: Χωρίς αέρα το πουλί, χωρίς νερό το ψάρι χωρίς αγάπη δε βαστούν κόρη και παλικάρι. Αν μ' αγαπάς κι είν' όνειρο, ποτέ να μην ξυπνήσω γιατί με την αγάπη σου ποθώ να ξεψυχήσω.

 Μια βάρκα ήταν μόνη της σε θάλασσα γαλάζια κι ήτανε κι ένας γλάρος με ολόλευκα φτερά κι όλο την κοντοζύγωνε για να της κάνει νάζια και τις φτερούγες του έβρεχε στα γαλανά νερά

 Και ζήλεψα τη βάρκα τη μικρή τη χιονάτη/ που της φιλούσε ο γλάρος το κατάλευκο πανί /και νιώθω σαν βαρκούλα στα γαλάζια τα πλάτη που όλο περιμένει κάποιο γλάρο να φανεί

 Ένα γεράνι κόκκινο λουλούδισε στη γλάστρα κι ήρθε μια πεταλούδα που πετούσε σαν τρελή και ποιος να ξέρει άραγε τι του 'πε η ξελογιάστρα και κείνο εκοκκίνισε ακόμα πιο πολύ

 Και όλο συλλογιέμαι τα φτερά τ' ανοιγμένα/ αλλά το τι να είπαν δεν το βρίσκω, ομολογώ/ ποιος άραγε το ξέρει να το πει και σε μένα/

 ας τ' άκουγα από σένα κι ας κοκκίνιζα και 'γω

 Χθες το φεγγάρι ασήμωσε της λεύκας μας τα φύλλα που στέκονταν ακίνητη εκεί στην ερημιά κι όταν ο Μπάτης φύσηξε της ήρθε ανατριχίλα κι αμέσως τρεμουλιάσανε τα φύλλα τα ασημιά

 Και όλο συλλογιέμαι, συλλογιέμαι πως κάτι,/ Πρέπει να είπε ο Μπάτης μυστικό μες τα κλαδιά/ ας τ' άκουγα από σένα τα λογάκια του Μπάτη,/ κι ας ένιωθα να τρέμει σαν τα φύλλα η καρδιά

ΕΠΑΝΑΛΗΠΤΙΚΟ ΚΟΥΙΖ

https://atheo.gr/yliko/gle/7.q/index.html